Tradycje myśliwskie

Pozdrowienie myśliwych - "Darz bór"

"Darz bór" jest tradycyjnym pozdrowieniem myśliwych i oznacza, że wypowiadający je życzy pozdrawianemu przyjemnych i obfitych łowów - obdarzenia łaskawością boru. "Darz bór" to również nazwa najbardziej uroczystego sygnału łowieckiego - hymn myśliwych (do odsłuchania tutaj -> Sygnały łowieckie).

 

Określenie "nemrod"

"Nemrod" jest obecnie żartobliwym określeniem myśliwego. Nazwa ta pochodzi od imienia legendarnego władcy Babilonu, który był zapalonym i słynnym myśliwym (według Biblii - Księga Rodzaju).

 

Ślubowanie myśliwskie

Ślubowanie myśliwskie to zaprzysiężenie nowo wstępującego do grona myśliwych po odbyciu stażu i złożeniu egzaminu łowieckiego. Ślubowanie składa się klęcząc na lewym kolanie z odkrytą głową i z bronią postawioną przy lewej nodze. Ślubowanie przyjmowane jest przez Przewodniczącego Zarządu Koła, łowczego lub prowadzącego polowanie (może również uczestniczyć w przyjmowaniu ślubowania najstarszy myśliwy lub myśliwy posiadający odznaczenie "Złom". Przy składającym ślubowanie stoi opiekun byłego stażysty (osoba wprowadzająca w grono myśliwych) trzymając prawą rękę na jego ramieniu.

 

Przewodniczący Zarządu Koła przyjmuje ślubowanie

 

Treść ślubowania:

"Przystępując do grona polskich myśliwych ślubuję uroczyście:

przestrzegać sumiennie praw łowieckich,

postępować zgodnie z zasadami etyki łowieckiej

i zachowywać tradycję polskiego łowiectwa,

chronić przyrodę ojczystą,

dbać o dobre imię łowiectwa i godność polskiego myśliwego"


Po ślubowaniu myśliwy wstaje a przyjmujący ślubowanie podaje mu rękę i mówi: "Na chwałę polskiego łowiectwa bądź prawym myśliwym. Niech Ci bór darzy". Sygnalista podczas zakończenia ślubowania gra sygnał "Darz bór".

Formę oraz treść ślubowania zostały ustalone przez uchwałę Naczelnej Rady Łowieckiej 6 czerwca 1992 roku.

 

Chrzest myśliwski i pasowanie

"Chrzest" i "Pasowanie" to uhonorowanie początkującego myśliwego farbą pierwszej strzelonej drobnej lub grubej zwierzyny. Pasowany myśliwy klęczy na lewym kolanie przy strzelonej zwierzynie, od strony grzbietowej z odkrytą głową. Lewa ręka trzyma broń, a prawa spoczywa na strzelonej zwierzynie. Pozostali myśliwi uczestniczący w ceremonii również mają odkryte głowy. Najstarszy myśliwy farbą strzelonej zwierzyny robi znak na czole pasowanego myśliwego mówiąc: "Pasuję Cię na rycerza św. Huberta, bądź prawym, mężnym i uczciwym myśliwym".

 

Odprawa myśliwych przed polowaniem zbiorowym

Prowadzący polowanie ogłasza zbiórkę - myśliwi stają w jednym szeregu, naganka w drugim.

 

Zbiórka myśliwych

 

Prowadzący wita myśliwych i zaproszonych gości (przedstawia ich uczestnikom polowania). Wita również pomocników, nagankę i wszystkich obsługujących polowanie. Po przywitaniu następuje przekazanie informacji o tym, jaka zwierzyna będzie przedmiotem polowania oraz jakie będą obowiązywały sygnały. Przypominane są również zasady bezpieczeństwa, które muszą być przestrzegane przez wszystkich uczestników polowania. Myśliwi zostają poinformowani o czasie ewentualnej przerwy oraz sposobie transportu myśliwych i ubitej zwierzyny. Jeśli w odprawie uczestniczy trębacz, to na rozpoczęcie gra sygnał "Zbiórka myśliwych", a na zakończenie "Darz bór" i "Apel na łowy".

 

Polowania o szczególnym charakterze - Hubertus i Polowanie Wigilijne

Hubertus, Polowanie Hubertowskie - jest to stara tradycja organizowania polowania w dniu patrona myśliwych św. Huberta (3 listopada).

Polowanie Wigilijne jak sama nazwa wskazuje jest organizowane w okolicach Świąt Bożego Narodzenia.

Są to polowania o szczególnym charakterze, ponieważ są bardziej myśliwską biesiadą, możliwością spotkania się myśliwych a mniej samym polowaniem. W tych dniach organizowanych jest kilka pędzeń a po nich odbywa się biesiada przy wspólnym stole, z tradycyjnymi myśliwskimi potrawami, gawędami i śpiewem. Na tę część spotkania zapraszani są również stali naganiacze, pomocnicy oraz zaprzyjaźnieni z kołem mieszkańcy z okolicy. Do tradycji Polowań Wigilijnych należy również zanoszenie przez myśliwych karmy do paśników, co jest nawiązaniem do ludowego obyczaju dzielenia się jadłem ze zwierzętami.

 

Wręczenie "złomu" strzelonej zwierzynie

Po strzeleniu każdej grubej zwierzyny, myśliwy powinien uczcić ten fakt wręczeniem "złomu". "Złomem" nazywamy ułamaną gałązkę drzewa iglastego (najczęściej jest to świerk, jodła sosna) lub dąb, czasami brzoza lub olcha, z której prowadzący polowanie odłamuje część i wkłada do pyska zwierzyny jako "ostatni kęs". Dalszą część "złomu" kładzie się na ranie wyjściowej leżącej zwierzyny. W przypadku zwierza płci męskiej ułamany koniec gałązki kieruje się w kierunku łba, natomiast w przypadku zwierza płci żeńskiej w kierunku łba należy położyć zieloną część gałązki. Ostatni kawałek "złomu" umaczany w farbie, prowadzący polowanie podaje lewą ręką - na kordelasie lub kapeluszu - myśliwemu stojącemu przy grzbiecie zwierzyny, a prawą ściska jego dłoń mówiąc: "Darz bór". Myśliwy otrzymany "złom" wkłada za wstążkę kapelusza lub przymocowuje do innego nakrycia głowy i nosi go do końca polowania. Jeśli w ceremonii uczestniczy sygnalista, w tym momencie odgrywany jest odpowiedni sygnał "zwierzyna na rozkładzie". 

Tradycja wręczania i kładzenia "złomu" jest z jednej strony sposobem uczczenia ubitego zwierza, z drugiej wyróżnieniem dla myśliwego.

 

Pokot

Pokot jest tradycyjnym, uroczystym podsumowaniem i zakończeniem polowania. Ubita zwierzyna zostaje ułożona w określonym porządku według hierarchii łowieckiej, na prawym boku głową w kierunku myśliwych. Najpierw największe - łoś, jeleń, daniel, dzik, sarna, lis (z wyprostowaną kitą w przedłużeniu linii grzbietu) oraz inne drapieżniki futerkowe, następnie zające, króliki i ptactwo łowne. Co dziesiątą sztukę wysuwa się o pół długości do przodu. Myśliwi stają od strony głów zwierzyny, natomiast naganka po stronie przeciwnej, a obok nich staje trębacz. Tradycja zabrania przekraczania leżącej na rozkładzie zwierzyny zarówno myśliwym jak i pomocnikom.

Po odpowiednim ustawieniu, prowadzący polowanie informuje o wynikach polowania, ogłasza Króla Polowania oraz vice Króli (króla pudlarzy również), dokonuje ich dekoracji oraz dziękuje wszystkim uczestnikom polowania. Potem następuje otrąbienie pokotu - osobno każdego rodzaju zwierzyny (ptactwo otrąbione zostaje jednym sygnałem "Pióro na rozkładzie"). Myśliwi i naganka stoją z odkrytymi głowami. Na zakończenie odgrywany jest sygnał "Koniec polowania" i "Darz bór".